غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ « 1 » و چون عمر سعد اين را ديد گفت : خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ « 2 » و وصيت كرد كه آن راز را پنهان دارم . معنى بيت اول اين است كه « آيا امتى كه حسين را كشته باشند اميدوارى به شفاعت جد او ، در روز قيامت خواهند داشت ؟ » و معنى بيت دوم آنكه « قسم به خدا كه كسى شفاعت آن جمع نخواهد كرد و در عذاب ابدى مخلّد خواهند بود و معنى بيت سوم اينكه « كشتند حسين را به ستم و جور و حكمى كه كردند خلاف حكم كتاب خدا بود . » ابن اعمش گويد كه چون آن مرد نقل اين حكايت كرد گفتم كه از من دور شو كه مبادا من هم به آتش تو بسوزم . و جمعى از ثقات كه به غزاى روم رفته بودند نقل مىكردند كه بيت اول از اين ابيات را در ديوار كليسائى ديده از صاحب آن دير پرسيدند كه در چه وقت نوشته‌اند ؟ گفت : ما از پدران خود شنيده‌ايم كه سيصد سال قبل از آنكه محمد مبعوث شود اين بيت را در اين ديوار نوشته ديده بودند ! و همچنين منقول است « 3 » كه شمر - عليه اللعنة و العذاب - بعضى از زينت آلاتى كه اهل حرم آن حضرت داشتند و مبلغى از طلا و نقره كه با ايشان مانده بود تصرف نموده چون به كوفه رسيد زرگرى را طلبيد كه به جهت زنان خود چيزها بسازد . از آنها هرچه را به آتش برد چون نگاه كرد سرب شده بود ! شمر - عليه اللعنة و العذاب - را خبر دادند او گفت كه در حضور من چيزى را در آتش گذاريد تا صدق كلام شما مرا حاصل شود . در حضور آن لعين هم پاره‌اى از آلات را گداخت و همان نحو بيرون آمد و شمر هم آيهء خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ « 4 » را خواند و دانست كه به عذاب ابدى گرفتار خواهد بود و چندان برنيامد كه به عذاب اليم دنيا

--> ( 1 ) . سوره ابراهيم ، آيه 42 . ( 2 ) . سوره حج ، آيه 11 . ( 3 ) . وقايع الايام خيابانى ( تتمة محرم الحرام ) ص 167 از كتاب « مثير الاحزان » ابن نما حلى ( وفات 645 ه ق ) ، نقل كرده است . ( 4 ) . سوره حج ، آيه 11 .